Turcja umacnia pozycję w NATO dzięki dynamicznemu rozwojowi przemysłu zbrojeniowego
Turecki przemysł obronny, przez lata pomijany przez partnerów z NATO, stał się jednym z ważniejszych graczy na rynku uzbrojenia. Według branżowego serwisu TurDef obroty krajowych producentów wzrosły piętnastokrotnie w latach 2002–2023, a wartość eksportu zwiększyła się z około 800 mln dolarów w 2010 roku do 7,1 mld dolarów w 2024 roku. Przełomem było amerykańskie embargo na dostawy broni nałożone na Ankarę w 1974 roku po tureckiej inwazji na północny Cypr. W kolejnych latach powstały firmy, które dziś należą do największych przedsiębiorstw sektora, m.in. Aselsan, Havelsan, TUSAS i Roketsan. W 2004 roku Turcja zrezygnowała z kupowania gotowych systemów uzbrojenia za granicą i przeniosła rozwój własnych konstrukcji do krajowego przemysłu, podporządkowanego państwowej Agencji Przemysłu Obronnego.
W ciągu ostatniej dekady Turcja wyeksportowała 230 rodzajów produktów obronnych do 185 państw. Szczególną rolę w jej ofercie odgrywają drony produkowane przez Baykar i TUSAS, a także pociski, systemy obrony powietrznej i sieci dowodzenia. Według analityków Ankara jest obecnie 11. największym eksporterem uzbrojenia na świecie i konkuruje z producentami z Europy oraz USA, zwłaszcza na rynkach Bliskiego Wschodu i Azji. Rosnące znaczenie kraju podkreśla organizacja szczytu NATO w lipcu oraz wydarzenia NATO Edge poświęconego technologiom krytycznym i cyfrowemu uzbrojeniu. Mimo postępów Turcja nadal spotyka się z nieufnością części sojuszników, szczególnie Francji i Niemiec. Prezydent Recep Tayyip Erdogan traktuje niezależność przemysłu obronnego jako jeden z filarów polityki zagranicznej, utrzymując pragmatyczne relacje zarówno z Waszyngtonem i Kijowem, jak i Moskwą oraz Teheranem.



